Na 1 listopada nie smażę schabowych. Polędwiczkę piekę z 2 dodatkami i wychodzi soczysta

1 listopada zwykle oznacza u mnie większy obiad, dlatego schabowe nie zawsze są najlepszym pomysłem. Trzeba smażyć je partiami, a pierwsze zdążą ostygnąć, zanim ostatnie zejdą z patelni. Polędwiczkę przygotowuję w całości, a potem kroję na grube plastry i podaję z jabłkami oraz cebulą.

Z czym podać polędwiczkę

Najbardziej pasują mi do niej ziemniaki, szczególnie purée albo ziemniaki pieczone. Sos z cebuli, jabłek i soków z mięsa dobrze łączy się z takim dodatkiem, więc nie trzeba przygotowywać osobnego sosu. Przy większym obiedzie można też postawić na kluski śląskie, które zbierają wszystko, co zostaje na talerzu.

Do mięsa podaję coś kwaśniejszego, na przykład surówkę z kiszonej kapusty, buraczki albo czerwoną kapustę. Jabłka są już słodkim elementem dania, dlatego nie dokładam kolejnych słodkich dodatków. Przy takim zestawie polędwiczka spokojnie może być głównym mięsem na rodzinny obiad.

Tak przygotujesz soczystą polędwiczkę

Cieńszy koniec polędwiczki podwijam pod spód, dzięki czemu mięso piecze się bardziej równomiernie. Z powierzchni usuwam twardą, srebrzystą błonę, bo po upieczeniu robi się gumowata. Drobne kawałki tłuszczu zostawiam, nie przeszkadzają w gotowym daniu. Jeśli kawałek jest wyjątkowo długi, można go lekko podwinąć również z drugiej strony, żeby łatwiej zmieścił się w naczyniu.

Do tego dania najlepiej pasują kwaśniejsze, twarde jabłka, na przykład szara reneta, ligol albo antonówka. Nie rozpadają się tak szybko i po upieczeniu nadal zostają w kawałkach. Kroję je dość grubo, podobnie jak cebulę. Wolę, kiedy oba dodatki są dobrze widoczne na talerzu, a nie zamieniają się w jednolitą masę na dnie naczynia. Jeśli jabłka są bardzo kwaśne, nie dosładzam ich od razu, bo cebula podczas pieczenia sama robi się łagodniejsza i słodsza.

Część pracy robię wcześniej. Mięso można oczyścić i doprawić, a naczynie oraz pozostałe składniki przygotować tak, żeby później tylko wszystko połączyć. Jabłka kroję dopiero na końcu, bo szybko ciemnieją i puszczają sok. Jeśli po pieczeniu zostanie sporo rzadkiego sosu, przelewam go do rondelka i gotuję kilka minut, aż trochę zgęstnieje. Nie dodaję mąki, bo samo odparowanie w zupełności wystarcza. Przy większej ilości cebuli sos robi się też naturalnie gęstszy i nie potrzebuje dodatkowego zagęszczania.